ขาดหายไปนานมากกกกกกก เนื่องจากภาระในการงาน กลับมาคร่าวนี้บอกได้เลยว่า เดียวก็คงหายไปนานอีกนั้นแหละ เหอเหอเหอ

เร็วๆนี้มีคนถามผมว่า "ทำไมถึงสนใจเรื่องการเมืองและประเด็นทางสังคมต่างๆมากนัก"

ผมนิ่งๆ ไม่ตอบว่าเยี่ยงไร เพราะรู้ว่าคนถามไม่ได้ต้องการคำตอบจริงๆ

หลังจากนั้นผมหันย้อนมาถามตัวเองบ้าง ว่าทำไม...

พระพุทธศากยมุนี เคยตรัสว่า อตายะ สุขายะ หมายถึง เมื่อทุกคนมีความสุข ตัวเราก็มีความสุข หากทุกคนไร้ซึ่งสุข ตัวเราก็จะไร้ซึ่งสุขเช่นกัน

... มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ความสุขของมนุษย์จึงไม่ได้จมอยู่กับความสุขในปัจเจกของตนอยู่คนเดียว

แม้ลัทธิและแนวคิดปัจเจกนิยมจะขยายตัวมีอิทธิพลอย่างมากในสังคมเมืองชนชั้นกลางปัจจุบัน(ซึ่งเป็น"ที่อยู่"หลักๆของผม) แต่ผลกระทบที่ปัจเจกทั้งหลายต้องลิ้มรสก็คือ ความเหงาชิบหาย เหมือนนอนแก้ผ้าอยู่คนเดียวบนยอดตึกใบหยก

วลี"Alone in Everybody "

หนังของหว่อง

คือตัวอย่างที่ชัดเจนจนแทบจะทิ่มตา

ความเหงา ที่เกิดจากความเพียรพยายามที่จะหาความสุข ของปัจเจก ด้วยปัจเจก เพื่อปัจเจก

....ไม่แปลกเลยที่ผมจะหันหาความสุขของสังคมมากกว่าความสุขของปัจเจก เพราะความสุขของปัจเจก

แม่งเหงาชิบหายเลยไงครับ